Hacı Cemil  olduğu ortamdan rahatsız çok korkuyordu. İçi öyle bir ürperdi ki kendini  terkedilmiş hissetti.Çevresine baktı ama bir şey göremedi.Etraf alabildiğine karanlıktı.Sanki derin bir çukurun içinde eli kolu kelepçeli  ayakları prangalı gibi kımıldatamıyordu.Ayakları yere basıyor mu basmıyor mu bilemedi.Hiç ummadığı bir yönden gelen gök gürültüsüne benzeyen  bir gümbürtü ile irkiliyordu.Sonra vücuduna birden yaşadığı  korku sonrası bir titreme ve boncuk boncuk terler her tarafından akıyordu. Kimisi sırtının ortasından aşağı koşar adım iniyordu ter damlalarının. Kimisi  yüzünden bulduğu yollardan kimisi boynundan aşağı inerken yolu kaybediyor.Kimisi ise gözünün içine girerek zaten göremediği çevresini görüş açısını iyice  azaltıyordu.Birden silkindi günlerden kıyamet günü saatlerden Hacı Cemilin hesap verdiği saatti. Karşısında kendine ölenleri saymazsak yedi çocuk veren hanımının belli belirsiz resmi duyuyordu. Ölmeden önce kendine söyleyemediği Babanız ilk çocuğuma doğum yaptığımda loğusa halimle bana

-Bunun babası kim? Diye sormuştu. Aslında askerde iken izine gelmişti. onu asla unutamıyorum o suçlayıcı bakışlarını ve onu asla affetmiyorum diyordu.

Aslında ömrü boyunca Hacı Cemile pazarcılık aparken tarla  ekip biçerken çocuklarını kendi hallerine bırakıp  her an yanından ayrılmamıştı. Hatta her canı hanım istediğinde gece gündüz hiç başım ağrıyor dememişti. Kadın bu deli cemilden hiç gün yüzü görmeden bu dünyadan göçüp gitmişti. Şimdide helallik mi istiyordu.

-Sana hakkım asla helal değil diye bir ses inledi çevresinde.Çok korktu ben altmış yılımı geçirdiğim karımdan helallik alamazsam cennete asla giremem diye düşündü.Aslında cumaları hiç kaçırmazdım elimden geldiği kadar vakit namazlarını da kıldım dedi .Onları sorsanız ya diyerek yavaş sesle inler gibi konuştu.

-Ah hacı ah bide seni hacıya götürdüm babamın darasını satımda dedi.Hala hakkımda hakkım

Çevresini birden gözlerini kamaştıran bir ışık yandı yandığı gibide tüm çevresini aydınlattığı gibi tekrar karanlığa bıraktı. Arkasından kulakları sağır eden bir gök gürlemesi geldi Hacı cemil öyle bir korktu ki tir tir titredi

-Tamam gidiyorum cehenneme sesi titredi terleyen anlını silerken. Olduğu yerden gayri ihtiyari fırladı bir iki adım koştu az kalsın karanlıkta pencereye çarpacaktı.eline geçirdiği kalın ve tül perdeyi hızlıca yana çekti. İkide bir şimşek  çakıyor. Çaktığı gibi ortalığı aydınlatıyor sonrada gök gürültüsü ile irkiliyordu. Kocaman yağmur damlaları yere vurduğu gibi tekrar geri zıplıyordu .Rüzgar ne taraftan eseceğine karar veremiyor ama önüne çıkan hafif şeyleri oradan oraya sürüklüyordu. Hacı  Cemil elini kolunu yokladı terlerini sildi birden kendine geldi.

-Oh şükürler olsun daha ölmemişim .benim kıyamete daha çok var .Şükürler olsun dedi.içindende her Perşembe bide sana Yasin okuyorum hacı oldu mu bana yaptığın nankör karı diye içinden sinsice geçirdi. Gerçi bende öldüğü günden beri dul hanımları saya saya

-Karı istirem diye çocukların gelinlerin akrabaların başını az şişirmedim dedi.Hacı Cemil oh diyerek yatağa yattı ama on korku ile asla uyuyamadı günlerce…