Klavye mi kalem mi çok değil sadece bundan otuz kırk yıl önce okula giden çocukların ellerinde kalem izi deden izlerden bulunurdu. Öncelikle dersi anlatan öğretmeni dinlerken aldığımız notlar.Ardından sayfalarca araştırılması gereken ödevler.Büyük bir ciddiyetle yaptığımız sayfalarca yazılması gereken  dersi önce araştırmak için kütüphaneye sonra da dolma kalenle çizgisiz kağıda yazardık. Hatta yazmaya çalışırdık. Tek leke olmaması için gösterdiğimiz  özen hala hafızalarımızdaki yerini hiçbir kayba uğramadan koruyor.neden mi derseniz.Bu gün öğrencilerimizin korkarak beklediği hayatlarının bağlı olduğu lise geçiş sınavı ,ardından Yükseköğretim kurumlar sınavı çocuklarımızın korkulu rüyaları ama bizim kuşak dediğimiz seksen öncesi doğanlar hangi sınava girerde girsin elini kolunu sallayarak o sınavlarda başarı gösteriyorlar.Eskiler fethi olunamaz sanılan İstanbul alınınca bir çağı kapatıp bir çağı açmışlar yada kavimler göçü sonrası dediğimiz büyük göç sonrası bir çağı kapatıp yeni bir çağı başlatmışlar .Artık dijitalleşen dünyamızda seksen öncesi doğan  bizlerle seksenin sonrası çocukların aramızda ki fark bir çağı kapatıp başka bir çağı açmaya yetecek kadar çok.Seksen sonrası doğan çocuklar yapılan araştırmalara göre ileri yaşlarında Alzheimer ve erken bunama demans  gibi hastalıklarla  daha küçük yaşlarda karşı karşıya kalacaklarını tıp bizlere haber veriyor.

          Geçen gün yeğenim dershaneye almaya gelmesi gereken dayısı gelemeyince ne yapsa beğenirsiniz ? navigasyonla eve gelmiş. Tabi şimdiki çocuklar doğduğu gibi ellerinde tabletler telefonlar la oyun oynatıp oyalamalar, telefonla yemek  yedirmeler Ardından bizleri evlere kapayan korona illeti  ve eğitimin  telefon bilgisayar ve tabletlerle yapılması çocuklarımızı öncelikle arkadaş ortamından kopardı git gide yalnızlaştırdı .Bizler ilk gittiğimiz yer aklımızda kalsın diye sağda ki marketi köşeyi dönünce camiyi iyice bellemek için tekrar tekrar bakar o adresi beynimize kodlardık.şimdi büyük küçük herkesin ellerinde akıllı telefonlar kah gülüyor kah öfkeli ya da hararetli tartışan bir toplum olarak yalnızlaşarak dünya denen kahvehanede sohbetteyiz.Bu durumlar enerjisini atamayan çocuk genç ve yaşlılarda sinir ve depresyonu arttıran önemli etkenlerin başında dijitalleşme geliyor. Kitap okuma alışkınlığı olmayan çocuklarımızın iletişim becerileri yanında Dil bozukluğu, Konuşma becerilerinde gerileme sine ekran bağımlılığı neden oluyor . Çocuklarınız 6-7 saat ekran başında kalıyor bir sekiz saatte uyku ile geçiriyorsa  şimdilerde birde 6-7 saatte okulları olan çocuklardan başka etkinliklere zaman ayırmasını bekleyemezsiniz.Bizler iş zamanını ve oyun ya da sosyal medyaya ne kadar zaman ayırabileceğimizin farkında olsak da

-Çocuklarımızın ekran karşısında bir iki saatten fazla oturmaması için çaba sarf etmeliyiz. Bunu yapabiliyorsak çocuklarımıza onların hoşuna gidecek değişik alternatifler önermeliyiz.

-Sporun hangi dalı olursa olsun.çocukları fiziksel aktivitelere yönlendirmeliyiz.

- Onlara kütüphanenin yolunu öğretip çocuklarımıza kitapların kokularını koklaması  için fırsat yaratmaya çaba gösterin.

-Çocuklarınıza oyun oynama alışkınlığını edindirin.

-Bilmece bulmacalar özendirilebilir.(Git gide zorlaşan bulmacalar, akıl oyunları ya da robotik kodlama vb.)

-Çocuklarınızı kutu oyunlarına alıştırın Bir kitap okuyup altı ay sonra okununca bu da olmaz her şey düzenli yapılırsa ancak sağlıklı sonuçlar alınır.

Haberlerden gördüğümüz kadarıyla uzun süre  ekran karşısında olan bazı bireylerin beynine pıhtı atması sonucu yaşamlarını kaybettiklerini duyuyoruz.

Bizlerin ve sizlerin gelecek umudumuz olan çocuklarımızın bu dijitalleşen dünyadan en az zarar la yol almalarına rehberlik eden anne ve babalar olmalıyız. Bu bizlerin çocuklarımıza  olan bir borcumuzdur. Çocuklarımızı ekran bağımlısı bireyler yerine her alanda aktif bireyler olarak yetiştirmeliyiz. Unutmayalım ki İşleyen demir ışıldar.