Sabah ezanla uyandı  Şekibe dün tarlada o kadar çok çalıştı ki yorgunluğu hala kollarında baldırlarında ağrılarla kendisini hissettiriyordu. Kalkıp abdestini aldı. Huşu içinde namazını eda ettikten sonra koşturmaca başladı. Önce giriş kapısının yanında ki kocaman pekmez küpünün yanında  durdu .Sapından küpe bağlı susak kabağından yapılmış tası pekmez dolu küpe daldırdı iştahla içerken .yapacağı işleri planladı önce büyükbaşlara girmeli yemleyip sulamalı sonra sağmalı.arkasından on baş kadar koyunu yemleyip sulamalı yavruları emzirmeli bir iki sağılan koyunun sütünü de sağdıktan sonra nihayet sabah yemeği vakti. Koşarak  yengesinin hazırladığı kahvaltı sofrasında  çorbasını kaşıklamaya başladı. Saat onikiyi gösterdiği anda neye uğradığını şaşırtan   abisinin yumruğuyla kendine geldi

-Hala ne oyalanıyorsun sütlerin başında uğraşan yengene niye yardım etmiyorsun .diyordu abisi.

-Yetti canıma be .Allahım al canımı da kurtulayım diyerek ağlamaya başladı. Koşarak odasına gitti, açtığı yazmanın içine en yeni şalvarınla göymeğini ve birkaç yazmasını koydu.yatağının altına sakladı.Bir fırsatını bulup bu bohçayı dışarı çıkarmalıydı. Göz yaşlarını silerek yengesine yardıma giden Şekibe ye bir fırça da yengesi attı.

-Nerdesin kız nerdeyse Cuma okunacak dedi kızgın kızgın. Yengesine cevap verirken öksüz yetim olmak ne zor gelen vuruyor giden vuruyor dedi içinden aklında binlerce soru ile peyniri süzgüye koyarken

-Yetti canıma bu gün mutlaka birine kaçmalıyım dedi. Kendi kendine .Bir aralık Fırsat bulunca hazırladığı bohçasını bakla tarlasının içine ayakları çamura bata bata  güzelce sakladı.eve geldi biraz uzandı içinden kime kaçsam diye geçirdi .çamaçıkanların kara Ahmede mi kaçsam diye düşündü  aman aman sümüklü oğlan kala kala ona mı kaldım  dedi aklınca çakıcının askerden geri gelen oğlu olurmu acaba dedi yok oda olmaz askerden niye geri yolladılar oda olmaz dedi .Ha Karadenizlilerin Ateş Mehmet ona kaçmalı en iyisi dedi bir evin bir oğlu tarla tabla olduğu gibi hepsi bize kalır iyi yer valla diyerek uykuya dalacaktı ki abisinin ıslak bakla tarlasında bıraktığı izleri fark eden  Halilibrahim hem sövüyor hem de tekmeliyordu Şekibeyi  az önce hazırladığı bohçayı hem ortalığa saçıyor hem de tekmeleri yetmiyormuş  gibi tokatlarını da yüzünde el izlerini bırakıyordu. Abisinin elinden yengesi olmasa galiba  o Cuma vaktinde  her an bir cinayet  işlenebilir , Halil İbrahim  az daha kardeş katili olabilirdi. Hırsını alamayan abisi döylenerek caminin yolunu tuttu.Şekibe yüzü gözü şiş ağlayarak komşuya gitti derdini bir bir anlattı.komşusu Hanife kadında Şekibeyi çok severdi .

-Git kız namazında niyazında çalışkan oğlan Karadenizlilerin Mehmet diye destekleyince bir avuç içi kadar yer olan köyde komşunun kapısından çıkınca bi koşu Karadenizlilerin Mehmet in evine gitti oturdu. Ev halkı nı bi telaş sardı.

-Şekibe bizim deli oğlana kaçtı vay başıma gelenler diye üvey anne bastı yaygarayı.Haber caminin şadırvanında abdest alan Mehmet’in kulağına  bücür  ali fısıldadı . Ateş Mehmet neye uğradığını şaşırdı ama o Mukaddesi seviyordu onun için ölümü bile göze alırdı .Ne olacak şimdi dedi kendi kendine Zaten analığı ile babasının bir gece konuşmalarına kulak misafiri olmuştu Mehmet

-Halil İbrahim senin Mehmet Mukaddesi seviyormuş haberin var mı?-He duydum.

-Herif senin çocuklar biliyorsun hiç biri on sekiz yaşına gelememiş .Oğlanı onsekiz yaşında evvel evermeyelim bakarsın askerden gelmeden ölüverir boşuna para harcamayalım dediği hala kulaklarında çınlıyordu. Aman ayağıma kadar gelmiş kısmet hiç tepilir mi dedi.için için dünya evine ha mukaddesle girmiş ha Şekibeyle olsun be dedi .gülerek caminin içine girdi o Cuma namazını nasıl kıldığını hala hatırlamayan ateş Mehmet O öksüz yetim Şekibenin hayallerini  ömrü boyunsa devamlı hamile bırakarak tam on bir çocuğunun annesi yaptı .hele akşama kadar tarlada ekin biçip gece doğum yaptı vicdansız kaynana ertesi gün yine oncağızı tarlaya götürüp dala salıncak kurdurdular .o çocuklardan sadece yedisi hayata tutunabildi Bu dünyadan kaderinden kaçamayan bir şekibe geçti….