Her yörenin kendine mahsus yiyecek türleri vardır. Etli ekmek deyince Konya gelir aklımıza. Sadece Konya’da mı pişer etli ekmek? Memleketimizin her yerinde etli pide adıyla bilinir ama Konyalı Ali Bey’e göre “Etli ekmek Konya’ya aittir.” Kerim Bey de onaylar “Konya’nınki başka!” der. Öğrendim efendim işin sırrını etin içine çok az koyun eti veya kuyruk yağı ilave edince lezzet farkı doğuyor.

            İyi de Bafra’dan Soner Bey sesleniyor. Pide deyince Bafra gelir aklımıza. Her yerde yapılır ama Bafra’nınki başka. Sözle yetinmez, nar gibi kızarmış, her biri sanki bir sanat eseri Bafra pidelerinin resmini çeker ve afiyetle yemek için Bafra’ya davet eder. Kim bilir belki bir gün yolumuzu düşürür Mevla…

            Keşkek değişik usullerde ülkemizin her yerinde pişirilir. Hatta düğün yemeğidir birçok yerde. Ben de diyorum ki Şuhut keşkeği bir başka. Gün boyu patatesli ekmek pişirilmiş mahalle fırınına akşamdan çömlekle konulur, sabaha kadar yavaş yavaş pişer; sabah fırından alınır, eti kemiğinden ayrıldıktan sonra çömlek içinde uzun, tahta kaşıkla krem kıvamına gelinceye kadar ezilir; üstüne sos yapılır sonra da afiyetle yenir. Kahvaltı yiyeceğidir keşkek. Bazı okuyucularımızın “Sabah sabah ağır olmaz mı?” dediklerini duyar gibiyim. Bizimki böyle efendim.

            Ankara’da yıllar önce aynı okulda çalıştığımız Zeki Bey ile buluşuruz birkaç ayda bir. Yaptığımız iki güzel şey vardır. İlk işimiz Sincan meydanındaki Kızılay Kan Merkezinde kan vermek ve sonrasında Hatay usulü dürüm yapan bir lokantaya gitmek olur.

            Siparişlerimizi verdik ve oturduk bir masaya. Sohbet koyu. Eskilere daldık. Güzel günleri andık. Garson elindeki iki tabağı masanın üzerine bıraktı. Tam ayrılacakken sordum garsona bilmiyormuş gibi “Bu ne?” garson yüzüme baktı gayet ciddi “Zurna!” diye cevap verdi. Bu sefer ben bozuntuya vermeden “Ötüyor mu?” diye sordum. Garson bir an ne diyeceğini bilemedi. Sonra hep birlikte gülüştük. Her yerde var aslında içine tavuk döner konulmuş lavaş dürümler ama Zeki Bey “Bizimki başka, lavaş daha uzun, bu yüzden zurnaya benzetmişler, sonra tadı da özel!”

            Tamam Zeki Bey itirazım yok Hatay usulü daha güzel, Hatay’a gidemeyiz belki ama yolumuz yine kesişir belki yine Ankara’da. Şimdiden söyleyeyim sıra bende!

            Yemek bahane efendim. Önemli olan dostluğun sıcaklığını devam ettirmek. Bir araya gelmek, dertleşmek, üzerimizdeki yükleri bir parça olsun bir kenara bırakıvermek. “Dertler, sıkıntılar paylaştıkça azalır; sevinçler paylaştıkça çoğalır.” derler.

            Dostluk değerlidir, güzeldir, eskimez. Eskitmemek gerekir. Lüzumsuz şeylerle soğutmamak gerekir. Bazen bir çay sıcaklığında, bazen de bir yemeğin tadında buluşmak gerekir. Olmuyorsa bile, mesafeler engel değil; uzakları yakın eden iletişim araçlarımız var.

            Uzak bir memlekette yeni tanıdığı insanları başkalarına tanıtan güzel bir insanın söylediği “Uzaktaki yakınlarımız!” sözü ne kadar güzel. Yakın olmak lazım efendim. Uzakta olsak bile. Gönülleri yaklaştırmak lazım. Bahane bulmak kolay. Erhan ve Osman Beyler “Balıkesir’de de höşmerim var!” diye sesleniyorlar. Duydum efendim, inşallah bir gün…

            Dostlarla kalın efendim…