Üç aylık aradan sonra üç ayaklı binanın kapıları açıldı yine. İlmin nurunu genç beyinlere, taze dimağlara ve illaki gönüllere saçmak için çaldı ziller. Heyecan başladı. Aşk alevlendi. Caddeler, sokaklar hareketlendi. Daha güzel yarınlara ulaşmak için koşuşturma başladı. Sadece üç ayaklı bina değil hayatın içinde ne varsa şenlendi. Hayatın içinde kim varsa yediden yetmiş yediye herkes neşelendi.

            Üç ayaklı bina dedik bu yapıya. Eskiden üzerine sac konulan, yufka ve yemek pişirilen demirden yapılmış eşkenar üçgen biçiminde sacayaklarımız vardı. Altında ateş yanar, üstünde neler pişirilirdi. Ateş harlandıkça mis gibi kokular sarardı her tarafı. En güzel yemekler o üç ayaklı sacayağında kaynardı. Ne güzeldi o yıllar. Her şey doğaldı. Doğadandı, eskilerin deyimiyle insanlar da nevi şahsına münhasırdı. Bu bina da işte öyle,  üç ayaklı.

            Yaşadığımız, gezdiğimiz yerlerde çok binalar görmüşüzdür ama bu farklı, bu üç ayaklı. Üçüncüsü olmadan ayakta duramayan bir bina. Peki neyi ifade ediyor bu ayaklar? Birinci ayağı öğrenci, ikinci ayağı öğretmen ve üçüncü ayağı veli. Üçü bir araya gelmeden yere sağlam basamaz, ayakta duramaz. Üçünün yürekleri de aynı aşk için çarpmadıkça hedefe ulaşılamaz. Birinde bir arıza oldu mu diğerleri de tökezler. Bu sebeple ayakların üçü de ahenk içinde olmalı. Toplu vurmalı yürekler.

            Milli eğitimimizin ana hedefi ciğer parelerimiz yavrularımızı en iyi şekilde yetiştirerek hayata hazırlamak. Onların her şeyden önce iyi bir insan olabilmelerini sağlamak. Bu sadece öğretmenin gayretiyle gerçekleştirilebilecek bir durum değildir. Eğitimin üç unsurunun da aynı hedefe kilitlenmesi, birbirine destek vermesi ile mümkündür.

            Velilerimizin önemli bir kısmının “Biz çocuklarımızın eğitimleri için her türlü ihtiyaçlarını karşıladık, daha ne yapalım?” dediklerini duyar gibiyim. Yetmez efendim. Devletimiz ve ailelerimiz çocuklarımızın eğitimleri için her türlü imkânı seferber ediyor ama yetmez. Eğitimin gözle görülmeyen ama çok önemli olan bir diğer unsuru da takip ve ilgidir.Eğer çocuklarımızın istenilen hedeflere ulaşmasını istiyorsak evden okula ve tekrar eve doğru geçirilen zamanı takip etmeliyiz. Çocuklarımızın gelişimleriyle yakından ilgilenmeliyiz.

            Peki nasıl olacak bu? Eğitim sabır ve sevgi işidir. Veli, öğretmenle iş birliği içinde olmalı ve ona destek vermelidir. “Eti senin kemiği benim!” devri bitti artık. Eti de kemiği de hepimizin. Eğitimde yeni anlayışlar, yeni yaklaşımlar var. Her ne kadar öğretimde ana unsur öğretmen ise de veli de bu sürecin önemli bir unsurudur. “Yaparak, yaşayarak öğrenmek.” “Hep birlikte öğrenmek.” kavramları sadece öğretmen ve öğrenciyi değil veliyi de kapsıyor. Veli, çocuğun ihtiyaçlarını karşılamış olmakla sorumluluktan kurtulamaz. Velinin içinde olmadığı bir eğitim süreci eksik kalır. Çünkü çocuk yirmi dört saatin sadece altı yedi saatini okulda, diğer zamanlarını okul dışında, velinin sorumluluğunda geçiriyor. Bu sebeple çocuklarımızın yetişmesinde öğretmen kadar velinin de etkisi vardır.

            “Çocuğun içinde varsa olur!” sözü beylik bir laftır. Çocuğun gelişimini onun istek ve kabiliyetine bağlamak kolaycılıktır. Tabii ki yetenekler, zekalar, imkânlar farklıdır ama çocuğa okuma arzusunu, hevesini yerleştirecek bizleriz. Eğitim ortamını sağlayacak ve onu renklendirecek öğretmenler ve velilerdir.

            “Sevgi, ilgi ve takip” önemli kavramlardır. Eğitimin üç ayağını da kapsar.  Yani öğrenci de öğretmen de veli de bu kavramların gereğini yapmalıdır. Aksi takdirde istenilen hedeflere ulaşılamaz. Bu üç ayak bir araya gelince başarı da gelir, hedeflere de ulaşılır.

“Önce iyi insanların” yetiştirileceği2024-2025 Öğretim Yılının öğrencilerimize, öğretmenlerimize ve velilerimize hayırlı olmasını dilerim. Eskilerin duasıyla bitirelim. “Emeğiniz yağlı olsun!”