Öğrenme bireyin doğuşu ile başlayıp ölümüne kadar devam eden bir süreç. İlk öğretmenimiz annemiz, sonra babamız ve ailedeki herkes. Okula gitmeden önce etrafımızda kimleri gördüysek öğretmen olmuş bize. Son yıllarda eğitimin şekli değişti. Öğretmenlerin arasına başkaları da karıştı. Hatta yerler ve roller de değişti. Hani masalların girişindeki tekerleme var ya; gerçek oldu adeta. “Bir varmış, bir yokmuş, develer tellal iken, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken…”

            Bunun işaretlerini yıllar önce almıştım. Fakat işin bu noktaya geleceğini açıkçası kestiremedim. İdarecisi olduğum okulda bir öğretmen arkadaş “Hocam öğleden sonra bir dersim var, hastaneye gitmem gerekiyor, izin verir misiniz?” dedi. Ben de “Tamam hocam siz gidin, ben sizin yerinize derse girerim.” dedim. Ders saati gelince sınıfa gittim. “Çocuklar dersiniz ne?” diye sordum. “Biyoloji” cevabından sonra “Konunuz ne?” dedim. Çocuklar konuyu tahtaya yazmışlar. “Üreme.” “Bu dersi birlikte işleyelim mi?” diye sordum. Çocuklar büyük bir zevkle “İşleyelim hocam!” dediler. “Hazırlık yaptınız mı? Konuyu anlatabilecek var mı? Biliyorsunuz ben Edebiyat öğretmeniyim, ders Biyoloji. Rolleri değişeceğiz, ben öğrenci, siz öğretmen olacaksınız, anlaştık mı?” dedim ve hazırlık yapan öğrencinin sunumuyla başladık derse. Ben sadece sorular soruyordum, cevaplar öğrencilerden geliyordu.

            Fırsat bulmuşken öğrencilerden biri tartışmanın fitilini ateşledi. “İnsan maymundan mı türedi? Böyle bir teori gerçek olabilir mi?” Müthiş bir tartışma başladı. Ben kopma noktalarında araya giriyor, beyin fırtınasının zararsız atlatılmasını sağlamaya gayret ediyordum. O gün çocuklardan o kadar güzel bilgiler öğrendim ki bugün hala hafızamdadır. Çocuğun birisi dedi ki: “Dünyaya gelen çocuğun karakteri genlerinde gizlidir. Çocuk sert huylu mu, yoksa yumuşak mizaçlı mı; İyi huylara mı, yoksa kötü huylara mı sahip olacağı genlerinde şifreli vaziyettedir; şifreler zamanı gelince çözülür ve çocuğun karakteri ortaya çıkar.” Daha neler öğrendim çocuklardan. Dersin nasıl bittiğini anlayamadım. Benim de çocukların da çok hoşuna gitmişti bu ders.

            Ertesi gün dersin hocası hışımla odama girdi “Siz ne yaptınız hocam?” diye sorguladı beni. “Ne yapmışım hocam?” diye sordum. “Sınıfa girdim dersi anlatmaya, çocuklar bana hava atarak “Biz o konuyu işledik hocam, hem de ne dersti!” demezler mi?” Mesele anlaşılmıştı. Olan biteni anlattım, haddimi aşmadığımı, öğrencilerin konuyu bana anlattıklarını söyleyip Hoca hanımı sakinleştirdim ve derse gönderdim. İtiraf etmeliyim ki öğretmenlik anlayışımı o gün bir defa daha sorguladım.  Öğretme işi aslında birlikte öğrenme işidir. Öğrenme süreklidir. Öğrenmeyi bilmeyen öğretemez. Çocuklar öğretti bunu bana…

            Ara tatilinde ziyaretime gelen torunlarımla vakit geçiriyordum. Canı sıkılan yedi yaşındaki torunum “Dede seni sınav yapayım mı?” dedi. Ben de “Haydi bakalım hazırla sorularını.” dedim. Kâğıt kalem almadı, bilgisayarı aldı, diğer odaya geçti ve bana sorular hazırladı. Şu soruya bakar mısınız?

“Hangi araba markası daha pahalı?

A)Lamborghinipro   B)Tesla    C) Toog “

Değişik konularda on tane soru. Cevapladım. Değerlendirmeyi torunum yaptı. Yedi doğru, üç yanlış. Onlar gittikten sonra da sınavlar devam etti. Soruları bana Skype’den gönderiyor, ben cevaplıyorum. İnanın torunum bana çok şey öğretti. Kimseyi küçümsemeyin. Öğrenmeye açık olun. Bilmediğimiz o kadar çok şey var ki! …

            Eğitimin şekli değişti. Bilgi, beceri sadece okulda öğretilmiyor. Analar, babalar çocuklarıyla birlikte öğreniyor. Öğretmen okulda değil sadece. Daha okumasını, hatta konuşmasını dahi beceremeyen küçük çocukların bile ulaşabilecekleri sanal öğretmenleri var! Cep telefonu, tablet ve bilgisayarlarla gelen sanal alem. Çok faydalı ama bir o kadar da tehlikeli. Yediden yetmiş yediye internet hepimize hükmeder hale gelmiş. Bilgiye ulaşmak artık çok kolay. Faydalısı da zararlısı da çocuklarımız dahil hepimizin avuçlarında.

            Teknolojiyi doğru kullanmayı öğrenmemiz ve öğretmemiz gerekir. Millî Eğitim Bakanlığının yeni eğitim politikalarını oluştururken toplumumuzu tehdit eden bu tehlikeye karşı vakit geçmeden tedbirler alması gerekir. Sadece bakanlık mı? Elbette hayır. Toplumun bütün fertleri tehlikenin farkına varmalı ve çözümler üretmeli.

            Sadece bilgiye ulaşan değil, bilgiyi kullanma becerilerini geliştiren bireyler yetiştirebilmek dileğiyle. Bilgiyle kalın efendim…