Bir toplumun yarınına bakmak istiyorsanız, çocuklarına bakmanız yeterlidir. Çünkü çocuklar sadece birer birey değil; aynı zamanda bizim değerlerimizin, davranışlarımızın ve hayata bakışımızın yansımasıdır. Onlara ne verirsek, yarın karşımıza o çıkar.

Bugünün çocukları, her zamankinden daha farklı bir dünyanın içinde büyüyor. Teknolojiyle iç içe, hızlı tüketimin hâkim olduğu, sabrın giderek azaldığı bir çağın çocukları onlar. Bir yandan bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolayken, diğer yandan doğru ile yanlışı ayırt etmek hiç olmadığı kadar zor. İşte tam da bu noktada en büyük sorumluluk biz yetişkinlere düşüyor.

Çocuk yetiştirmek sadece onları büyütmek değildir. Karınlarını doyurmak, iyi bir okula göndermek ya da güzel kıyafetler almak tek başına yeterli değildir. Asıl mesele; iyi bir insan yetiştirebilmektir. Vicdan sahibi, merhametli, saygılı, paylaşmayı bilen bireyler yetiştirebildiğimiz ölçüde güçlü bir toplum olabiliriz.

Ne yazık ki günümüzde birçok çocuk, sevgiden çok ekranlarla büyüyor. Anne babanın bir bakışı, bir sarılması, bir “aferin”i bile bazen bir tabletin, bir telefonun gölgesinde kalabiliyor. Oysa çocuklar en çok ilgiyi, sevgiyi ve güveni ister. Onlara ayırdığımız zaman, verdiğimiz hediyelerden çok daha kıymetlidir.

Unutmamalıyız ki çocuklar söylenenleri değil, yapılanları örnek alır. Biz nasıl konuşuyorsak onlar da öyle konuşur, biz nasıl davranıyorsak onlar da öyle davranır. Bir çocuğa saygıyı anlatmanın en etkili yolu, ona saygı göstermektir. Bir çocuğa sevgiyi öğretmenin yolu, onu gerçekten sevmekten geçer.

Ayrıca çocukların hayal kurmasına izin vermeliyiz. Sürekli sınırlar koyarak, “yapamazsın”, “olmaz” diyerek büyütülen çocuklar, zamanla kendilerine olan inançlarını kaybeder. Oysa her çocuk keşfedilmeyi bekleyen bir yetenek, bir umut, bir gelecektir.

Bugün bir çocuğun kalbine dokunmak, aslında yarına dokunmaktır. Çünkü güçlü bireyler, güçlü toplumları oluşturur. Sevgiyle büyüyen bir çocuk, sevgiyi çoğaltır. İhmal edilen bir çocuk ise eksik büyür ve o eksiklik toplumun her alanına yansır.

Gelin, çocukları sadece büyüten değil; onları anlayan, dinleyen ve gerçekten yanında olan bireyler olalım. Çünkü çocuklar bizim geleceğimiz değil sadece… aynı zamanda bugünkü en büyük sorumluluğumuzdur.