“Allah’ım, açlıktan sana sığınırım. Çünkü o, insanı kucaklayan ne kötü arkadaştır”

Bir hadisin içimize bıraktığı bu sızı aslında insanoğlunun en eski sınavını özetler. Açlık… Öyle bir kapı ki; adı bile tüyleri diken diken eder. “Öyle alçak bir kapıdır ki geçmek zorunda kalındığında, insan büyüdükçe daha çok eğilir bu kapının önünde”.(Victor Hugo)

Açlık yalnızca midede hissedilen bir boşluk değildir. Karaciğerdeki glikojen azalınca başlayan fizyolojik bir alarmdır, fakat bu alarm yalnızca bedenin değil, insanlığın sigortasını da test eder. Aç kalan bir insanın elinin titremesini, sesindeki kırılmayı, gözündeki çaresizliği görebilmek için bilim bilmeyi gerekmez; biraz vicdan yeter.

Bugün hepimiz sofralarımıza oturduğumuzda, kaşığı çorbaya götürürken, bir yerlerde bir çocuğun aç uyuduğunu bilerek yaşıyoruz. Artık açlık, yalnız coğrafyaların değil, şehirlerin, hatta mahallelerin gerçeği hâline geldi.

Peki, aç insanlara nasıl davranmalıyız?

Her şeyden önce şunu hatırlamalıyız:

“Aç bir insanın onuru, tok bir insanın merhametinden daha kıymetlidir”.

Yardıma ihtiyaç duyan birinin kalbine dokunmak; onu utandırmadan, incitmeden, hissettirmeden yapılmalıdır. Unutmayalım, açlık zaten başlı başına bir imtihandır; bir de insanları bu imtihanla terbiye etmeye kalkmak, kötülüklerin en büyüğüdür.

Peygamber Efendimiz’in “Komşusu açken tok yatan bizden değildir” sözü, aslında bir hayat nizamıdır. Tokluğu sahiplenmenin değil, paylaşmanın gerekliliğini öğretir.

Neler yapmalıyız?

Mahallemizdeki yoksulu tanımalıyız. Çoğu ihtiyaç sahibi ses çıkaramaz. İlk adımı biz atacağız.

Gıda israfını durdurmalıyız. Artan ekmekler, çöpe giden yemekler; bunlar yalnızca israf değil, başka insanların sofralarından çalınan fırsatlardır.

Mahalle fırınlarına, bakkallara askıda ekmek bırakmalıyız. Anadolu’nun kadim geleneği bugün hâlâ en hızlı işleyen çözümlerden biridir.

Yerel derneklere, yardım kuruluşlarına destek vermeliyiz. Düzenli yardım, bir hayatı düzenler.

Birebir yardımı, sessizce ve incitmeden yapmalıyız. Eğer yardım, bir insanın başını öne eğdiriyorsa, o yardım eksiktir.

Açlıkla sınanan kimsenin yüzü asla bizim yüzümüzden kızarmamalı.

Ve Rabbim hiç kimseyi açlıkla terbiye etmesin… Çünkü açlık, yalnız midenin değil, insan onurunun da sınavıdır.

Biz tokken, bir başkasının aç olması dünyanın değil, bizim ayıbımızdır.