Son günlerde eski bir ilahinin sözleri takıldı dilime. Alvarlı Efe Hazretlerinin mesajlarla dolu ilahisi. Ne kadar çok ihtiyacımız var ifade ettiği anlamı düşünmeye. Düşünüp de kalbimizi yeniden yoklamaya. Kibir dağlarından inip tevazu ile yere bakıp insanlığımızı hatırlamaya ne kadar çok ihtiyacımız var. Gelin ilahinin sözlerine kulak verelim.

“Hazer kıl kırma kalbin kimsenin cânını incitme

Esîr-i gurbet-i nalân olan insânı incitme

Tarîk-i aşkdabî-çâre-yihicrânı incitme

Sabır kıl her belâya hâne-yiRahmân'ı incitme

Felekde hâsılı insân isen bir cânı incitme

Günahkâr olma fahr-i âlem-i zî-şânıincitme”

            Şiir uzun ama sözler derin. “İncitme” sözünün mısra sonlarında tekrarlanarak insanın kalbine nakşetmeyi hedeflemiş hazret. Dünyada belki de en çok yaptığımız davranış incitmek. İnsan bir başkasının kalbini niye incitir? Dünya gurbetine düştüğü için inleyen, ağlayan insandan ne isteriz? İnsan aşk yolunda ayrılık acısından dolayı çaresiz iken neden bir de biz dokunuruz? Neden sabırsız davranışlarla kırarız, incitiriz?        

            Halbuki kırdığımız kalp nazar gâh-ı ilahidir. Alemlere sığmayan ama inanan bir insanın kalbine sığan yüce Allah’ın evidir gönül. Gönül incinirse Allah incinmez mi? Bu alemin övünç kaynağı olan şanlı Peygamberimiz incinmez mi?

            O halde sabır kıl bu alemde bir canı incitme! İnciterek günahkâr olma! Derinden, insanın kalbine işleyen hikmetli bir ilahi. Çok güzel seslendirenler var. Dinlemek lazım. Tabi biraz da kendimize dönüp sormak lazım “Bir insan incitmeden geçirdiğimiz günümüz var mı?” diye. Ben var diyemiyorum. Dilimiz uzun, illaki uzanıyor, dokunuyor bir yerlere.

            İncitmemek nezaket gerektirir. Feraset yani karşımızdakini anlamak, günümüzün ifadesi ile empati gerektirir. Bunun için de nefis terbiyesine ihtiyacımız vardır. İnsanlığımızı bilmeye, insanlığımızı bulmaya ihtiyacımız vardır. Mutasavvıfların da yapmaya çalıştıkları budur. Tasavvuf alanında kemale ulaşmış ne kadar insan tanıdıysam ortak noktalarının nezaket olduğunu gördüm. Konuşmalarından tutun yürüyüşlerine kadar her hallerinde bir incelik vardır.   

            Kendini bilenler, dünyada bir hiç olduğunu anlayanlar başkalarını incitmekten çekinirler. “Yeryüzünde böbürlenerek yürüme; çünkü sen ne yeri yarabilirsin ne dağlara boyca erişebilirsin.” (İsra suresi 37. Ayet) Ölçü bu. İşin sırrı boyumuzun ölçüsünü bilmek. Haddini bilmek. Nezaketin en önemli unsurudur bu.

            Bir hiçiz aslında olsak da sultan

            Varlık Allah’tan kökümüz hep insan

            Adımız, sıfatımız, etiketimiz ne olursa olsun geldiğimiz yer belli, gideceğimiz yer de belli. O halde bu üç günlük dünya insanların canını incitmeye değmez. Gönüllere girmenin yolunu aramalı ve bulmalıyız. Gönül kırmadan günler geçirmeniz dileğiyle, nezaketle ve nezahetle kalın efendim.