“ Kendini bilen, Rabbini bilir.”

İnsan, beden ile ruhun; akıl ile kalbin; kabiliyet ile faaliyetin; mecburiyet ile isteklerin merkezindedir.İnsan nefsi Kuvvet buldukça hep “ben” , hep “ben”, aciz kaldıkça hep “sen”veya hep “o“ demek ister. Ortada gerçek olan şey ise ne öyle ne de böyledir. İkisi ortasında bir iştir.
Sahip olduğumuz beden ve bedene hayat veren can bize emanettir. Bir gün can bedeni terk edecek, beden toprağa girecektir. Can bizim içimizde bir kuştur. Adı da nefestir.
Kuş bir kere kafesten uçup gitti mi, bir daha bunu ele geçiremiyiz. Fırsatı elden kaçırmayalım. Alem bir demden ibarettir. Âlimlerin yanında ise bir dem (an) bir alemden daha kıymetlidir.
İskender dünyaya hükmediyordu. Dünyayı bıraktı gitti. Bir an bile fazla kalması mümkün olmadı. Eğer mümkün olsaydı bir nefeslik an için dünyayı verirdi. Gittiler.. 
Herkes ektiğini biçti. İyi, kötü bir ad dan başka bir şey bırakmadı.
İyi bir insan olarak yaşarsak şu sözlerin muhatabı oluruz:

Hatırındamıdır? Doğduğun anlar,
Sen ağlardın , gülerdi alem,
Öyle bir ömür geçir ki, ölümün sana olsun Hande,(gülüş)aleme matem.

İyi bir insan olamazsak şu sözlerin muhatabı oluruz:
Geldi dünyaya, ne kendi eyledi rahat,   Ne halka verdi huzur, 
Yıkıldı gitti dünyadan
dayansın ehli kubur.
Sözün Özü:
Bizim için en mühim olan şey;
Gökkubbede hoş bir seda bırakabilmektir.
Ve selamünaleyküm mürselin, Velhamdülillahi Rabbil Alemin. Âmin