"80'ler... Türkiye'nin kırsalında, elektriğin ve suyun lüks olduğu, yaşamın doğayla iç içe olduğu bir dönem. O yıllarda, idealist bir genç öğretmen olarak, köy okullarına atandım. İlk günkü heyecanım, köyün çamurlu yollarına ve basit yaşam koşullarına karışmıştı. Ama bu zorluklar, çocukların parlayan gözlerindeki öğrenme isteği karşısında eriyip gidiyordu.

Ev Bulmanın Zorluğu:

Köyde ev bulmak başlı başına bir maceraydı. Küçük, loş odalardan oluşan evler, genellikle toprak zemine sahipti. Zeminde fare delikleri vardı. Pencereler kısıtlıydı ve aydınlatma için gaz lambaları ve küçük tüp kullanılıyordu. Evlerin çoğu, soba veya ocak dışında ısıtma imkânı sunmuyordu. Kömür yoktu. Kış geceleri, odun ateşinin sıcaklığına sığınmak, hem fiziksel hem de duygusal anlamda bir rahatlamaydı.

Su ve Elektrik Yokluğu:

Kuyudan su çekmek, günlük yaşamımızın vazgeçilmez bir parçasıydı. Temiz suya ulaşmak için kuyruk beklerdik. Elektrik olmadığı için, akşamları mum ışığında sohbet ederdik. Çocuklar, elektrikle çalışan oyuncakları bilmedikleri için, doğayla iç içe oyunlar oynar, hayal güçlerini geliştirirlerdi.

Ulaşım ve İletişim Sorunları:

Köylere ulaşım oldukça zordu. Toplu taşıma araçları sınırlıydı ve yollar genellikle bozuktu. Bazen, köyümüze ulaşmak için saatlerce yürümek zorunda kalırdık. Haberleşme ise daha da zordu. Telefon yoktu, mektuplar uzun sürelerde ulaşabiliyordu.

Okul Hayatı:

Okulumuz, köyün en büyük binasıydı. Sınıflarda, öğrenci başına düşen kitap sayısı azdı. Isınma için odun sobaları kullanılırdı. Çocuklar, okula gelirken yanlarında odun getirirlerdi. Dersler sırasında, soba borusundan düşen közler nedeniyle sık sık sınıfı terk etmek zorunda kalırdık.

Köy Yaşamı:

Köyde yaşam, yavaş ve sakin akardı. İnsanlar birbirine yardım eder, komşuluk ilişkileri çok güçlüydü. Akşamları, evlerde toplanır, sohbet eder, oyunlar oynardık. Çocuklar, tarlada çalışır, hayvanlara bakar, doğayla iç içe büyürlerdi.

80'lerin köy öğretmenliği, hayatımın en zorlu ve en anlamlı dönemlerinden biriydi. Orada öğrendiğim her şey, beni daha güçlü ve sabırlı bir insan yaptı. Çocukların gözlerindeki parıltı, tüm zorluklara değmişti. Bugün bile, o günleri özlemle anıyorum."