Kimilerine göre çok gerekli, kimilerine göre çok sıkıcı bir eylem: Kitap okuma.

Büyüklerimizden ve öğretmenlerimizden sıkça duyarız ''Kitap okuyun!'' cümlesini. Niye bu kadar vurgulanıyor bu okuma? Neden bu kadar önemli? Ya da niye bu kadar sıkıcı görülüyor?

Kitap insana dair bir tanıtım kılavuzu gibi. Yani aslında ben de bir insanım ama kendimi neden bu kadar iyi tanımıyorum. Kitapta öyle cümleler var ki bazılarının üzerine günlerce düşündüm. Örneğin birine iyilik yaptığımızda mutluluğumuz artıyor. İyilik yaptığımız bir insan olmak zorunda bile değil. Mesela birinin poşeti yırtılır o an her şey yere dökülür ve ben yardım ederim toplarım, eli dolu olan birine kapıları açarım, ağır eşyaları varsa taşımasına yardım ederim, toplu taşımada yer veririm, bir hayvanı beslerim vs. Bunların hepsinde iyilik yapmanın verdiği mutluluğu hissederim. Bazılarında karşıdaki kişi teşekkür eder, dua eder... Kitapta bana farkındalık kazandıran şey ise biz bu iyilikleri nasıl yapabiliyoruz. Onlar karşımıza çıkmasa bu iyilikleri yapabilir miydik? Şimdi sokağa çıksam ve bir iyilik yapmak istesem karşıma böyle bir fırsat çıkmadığı sürece nasıl iyilik yapabilirim? Bana iyilik yapma fırsatını veren karşımdaki kişi değil mi? Aslında onun sayesinde bu mutluluğa sahip oluyorum. Bu durumda o mu bana teşekkür etmeli ben mi ona teşekkür etmeliyim? İşte insanı insan yapan bu düşüncesi... Kitap "Hayatın Anlamı Nedir?" sorusuyla başlıyor. Yaşamın anlamı bir ekip içinde sorumluluk almaktan geçiyor. Bundan sonra herkes için en iyisini yapmaya çalışıyorsun bu tabii ki de seni de etkiliyor. Çünkü yaşamın temel birimi bireydir ve yaşam bir ekip işidir. Gelişmiş insan kendi "ben"i ve içindeki "biz"i keşfetmiş insandır. Herkesin hayatında bir sürü ekip var ve ekibin üyesiysen ekibin iyiliği, mutluluğu için her şeyi yaparsın. Tüm sorunlarını çözersin. Çünkü ekibin içinde sen varsın ve ekip iyi olursa mutlu olursa sen de iyi ve mutlu olursun. Ekipte sorun çözülürse senin de sorunun çözülür. İnsanın bir anlam arayışı var. Yaşadıklarımıza, hayata bir anlam yüklüyoruz. İnsanın gelişiminde 2 kültür etkili: denetim odaklı korku kültürü ve gelişim odaklı değerler kültürü. Denetim odaklı olanda insan dış tanıklığa önem verir. Kimse bilmeyecek ve görmeyecek olsa yasak veya kötü olan birçok şeyi yapabilir. Gelişim odaklı olanda insan iç tanıklığa önem verir. Kimseler görmese de kişiye kendi vicdanı yeter. Yaşamın anlamı kendimizi keşfetmektir. Zihnimizi daha etkili kullanabilmek için öneriler kısmına geldiğimizde kitapta madde madde açıklamalı olarak yer alıyor. 1)Geleceğin ile ilgili bir fikrin olsun. 2)Ufkunu açacak, geleceğini güçlendirecek bir yabancı dili okuyup yazabilir, konuşabilir hale gel. 3)Kariyerinle ilgili alanda takdir ettiğin, örnek aldığın insanlarla ilişki kurmaya, onları takip etmeye özen göster. 4)Zaman yönetimini öğren.

5)Tasarruf etmeyi ve bilinçli harcamayı, bütçe yapmayı öğren. Gelişmek için kıyaslamayı başkalarıyla değil kendimizle yapmalıyız. Önemli olan bir ortamda en iyisini yapıyor olmak değildir, yapabildiğimizin en iyisini yapıyor olmaktır. Kitabın sonlarında “nasıl okumalı, gezmeli ve ne dinlemeliyiz?” sorularına cevap verilirken en son bölümde “neleri okumalı, dinlemeli ve seyretmeliyiz?” sorularına cevap veriliyor. Alıntı. Doğan Cüceloğlu’nun önerdiği okuma listesi: //İnsanımızı, kültürümüzü daha yakından tanımaya götüren ilk grup: 1)

Bir Dinozorun Anıları 2)

Kırk Yıl 3)

Tarihin Saklanan Yüzü 4)

Bir Türk Ailesinin Öyküsü 5)

Meral Çelen’in Anıları 6)

Birlikte Yaşadıklarım Birlikte Öldüklerim 7)

Memleketimden İnsan Manzaraları //İnsanı daha yakından, çok boyutlu ve derinlemesine tanımaya imkân sağlayan ikinci grup: 8)TheObservingi Self: MysticismednPsychotherapy / (Gözlemleyen Bilinç: Mistisizm ve Psikoterapi) Arthur Deikman | Türkçe baskısı yok. 9)

Sevme Sanatı 10)

Gerçek Mutluluk